خواه كوچك باشد يا بزرگ ، بنابراين كسانى كه از نظر فكر و مديريت و توان جسمى قوى هستند ، هرگز نبايد خود را بىنياز از كمك ضعيف‌ترين افراد جامعه بشمارند . همان‌گونه كه افراد ضعيف و به ظاهر ناتوان نبايد تصوّر كنند نقشى در ادارهء جامعه به هيچ صورت ندارند . در حديثى از امام على بن موسى الرضا عليه السّلام از پيامبر اسلام صلّى اللّه عليه و إله مىخوانيم كه فرمود : « غريبان : كلمة حكمة من سفيه فاقبلوها و كلمة سفه من حكيم فاغفروها فإنّه لا حكيم إلّا ذو عثرة و لا سفية إلّا ذو تجربة ؛ دو چيز عجيب است : نخست سخن حكمت‌آميزى كه از شخص سفيهى صادر مىشود ، پس آن را بپذيريد و ديگر سخن ابلهانه‌اى كه گاه از دانشمندى صادر مىشود ، پس آن را بر او ببخشيد ، زيرا هيچ دانشمندى خالى از لغزش و هيچ سفيهى خالى از تجربه نيست » . « 1 » تاريخ نيز اين‌گونه حوادث را بسيار به خاطر دارد ؛ از جمله اينكه : در دوران معتصم عباسى يكى از سربازان رومى زن مسلمانى را به اسيرى گرفته بود ، سيلى محكمى به صورت آن زن زد ، زن مسلمان به صداى بلند فرياد زد « و امعتصماه » و خليفهء وقت را به يارى طلبيد ، سرباز رومى با تمسخر به او گفت : آرى ! الآن معتصم بر اسب ابلق سوار مىشود و به يارى تو مىآيد و دوباره سيلى محكمى به او زد . اين حادثه در قلعهء « عموريّه » در مرز كشور اسلام و روم واقع شد ، كسى اين خبر را به معتصم رسانيد ، معتصم ناراحت شد . از آن مرد پرسيد قلعهء عموريّه در كدام سمت واقع شده ؟ آن مرد سمت آن را به معتصم نشان داد . معتصم رو به آن سمت كرد و با صداى بلند گفت : لبّيك اى زن ستم ديدهء مظلوم ! به خدا قسم صداى تو را شنيدم و به يارىات مىشتابم . سپس دستور داد لشكر عظيمى آمادهء حركت به طرف قلعهء عموريّه شود .

--> ( 1 ) . بحار الانوار ، ج 2 ، ص 44 .